“A man was coming down the road driving a donkey piled high with firewood. In the distance the churchbells had begun. The man smiled at him a sly smile. As if they knew a secret between them, these two. Something of age and youth and their claims and the justice of those claims. And of the claims upon them. The world past, the world to come. Their common transiencies. Above all a knowing deep in the bone that beauty and loss are one.”

CMC, Cities of the Plain

Σκέφτηκα πριν λίγο καιρό ότι η ανθρώπινη ζωή θα μπορούσε να περιγράφει σαν μια πορεία που στο πρώτο μισό χτίζουμε και συλλέγουμε πολύτιμες σχέσεις και εμπειρίες τις οποίες σχεδόν νομοτελειακά θα χάσουμε, με τον ένα η με τον άλλο τρόπο, στο δεύτερο μισό .

Το πρώτο μισό της πορείας χαρακτηρίζεται από την ομορφιά της αφέλειας -ή μπορείς να πεις και από την αφέλεια της ομορφίας. Το δεύτερο, από τη αποδόμηση αυτής της ομορφιάς. Άλλοτε βίαια και καταστροφικά, άλλοτε αργά και βασανιστικά.

Τελικά δεν έχει σημασία. Ο χρόνος νικά. Και σφραγίζει τη νίκη του με την τελική απώλεια που βιώνουμε, αυτή της ιδίας μας της ύπαρξης.

Ίσως η πιο μεγάλη απώλεια να μην είναι ο θάνατος αλλά η συνειδητοποίηση του αναπόδραστου του. Η απώλεια των ψευδαισθήσεων. Και στο δεύτερο μισό, καλούμαστε να βρούμε κουράγιο απέναντι σε αυτή τη απώλεια αναζητώντας απεγνωσμένα νόημα μέσα από την διαδικασία της αναγέννησης. Μέσα από την επιστροφή.

Γίνεται όμως; Και ναι για πόσο. Πόσοι κύκλοι είναι εφικτοί;

Κάθε κύκλος απώλειας και αναγέννησης αφαιρεί και ένα κομματάκι από αυτό που είμασταν.

Μέχρι που στο τέλος δεν είμαστε πιά.