Ο Μ έχει ζητήσει να μάθει πιάνο. O υποψήφιος δάσκαλος έχει έρθει να κάνουν ένα δοκιμαστικό μάθημα στο σπίτι.

Ο Μ είναι χαρούμενος και παρότι αγχωμένος δε μπορεί να κρύψει τον ενθουσιασμό του.Πολύ χημεία δεν υπάρχει, αλλά το μάθημα προχωράει. Λίγο άναρχα αλλά προχωράει…

«Θα μου μιλάς στο πληθυντικό» απαιτεί ξαφνικά ο δάσκαλος.

Ο Μ τον κοιτάει με ανανεωμένο ενδιαφέρον και περιέργεια.

«Γιατί; Αφού δεν είσαι πολλοί;»

«Τι πράγμα;»

«Δεν είσαι πολλοί. Ο πληθυντικός είναι όταν είναι πολλοί.»

«Εεεεε… έτσι το θέλω. Θέλω να μου μιλάς στον πληθυντικό.»

«Εντάξει» λέει ο Μ. Το σκέφτεται για μια στιγμή. Και μετα το ματι του λαμπει με μια νέα ιδεά.

«Και εσύ τότε!» λέει στο δάσκαλο.

«Κι εγώ, τι;»

«Κι εσύ. Να μου μιλάς στο πληθυντικό!»

Ο δάσκαλος εσκυψε πάνω στο πιάνο και δεν απάντησε.

Έμαθε όμως ότι ο σεβασμός δεν απαιτείται, αλλά κερδίζεται.