Καθόμουν χθες αργά το απόγευμα στο βεραντάκι μου και άκουγα, από προνομιακή θέση, τη συναυλία του κότσυφα στο απέναντι πεύκο.

Έχω μια ιδιαίτερη αγάπη στα κοτσύφια. Βρισκω εξαιρετικά ευοίωνο το τραγούδι τους. Είναι αδύνατο να στρέψω τη προσοχή μου σε αυτό το τραγούδι και να μη νιώσω στιγμιαία χαρούμενος, ακόμα και μέσα στις πιο μαύρες καταστάσεις. Έχει κάτι αυτή η χαρά του κότσυφα, που τραγουδάει ανεξάρτητα από το τι γίνεται στο κόσμο γύρω του. Ανεξάρτητα από τις καταστροφές και τις στεναχώριες που επιφυλάσσει το μέλλον. Όλοι θα είμαστε νεκροί μια μέρα, η πυρηνική καταστροφή μπορεί να συμβεί αύριο, αλλά ο κότσυφας, δε το ξέρει και τραγουδάει με την υπέροχη αθωότητα της κοσμικής του αγνοίας.

Δε τον ζηλεύω ακριβώς, αλλά σίγουρα χαίρομαι τόσο πολύ για αυτόν και η χαρά μου αυτή αγγίζει και τη δική μου καρδία.

Ακούω λοιπόν τον κότσυφα και το μυαλό μου πάει σε κάποιον γνωστό που μου μίλησε κάποτε για συγχώρεση. Και για παλιές ιστορίες ανθρώπων που με αδίκησαν και που τους αδίκησα και πως όλα είναι παρελθόν και πως τίποτα δε κλείνει οριστικά αν δε υπάρξει συγχώρεση στο τέλος της ιστορίας.

Και συμφωνώ με όλα αυτά.

Αλλά αναρωτιέμαι αν γίνεται πια να συγχωρέσω και να συγχωρεθώ από όλους εκείνους . Γιατί νιώθω ότι ο άνθρωπος που ήμουν είκοσι χρόνια πίσω, δεν υπάρχει πια. Εκείνοι που με αδίκησαν ήξεραν κάποιον άλλο. Και εκείνοι αδικήθηκαν από κάποιον άλλο. Τσακώθηκαν και απέρριψαν κάποιον άλλο.

Πιθανότατα και εγώ θυμάμαι κάποιους άλλους, σε σχέση με αυτό που εκείνοι θα είναι τώρα.

Και καταλήγω να αναρωτιέμαι.

Είναι πράγματι αλήθεια αυτό;

Έχω όντως αλλάξει τόσο πολύ;

Τελικά αλλάζουν οι άνθρωποι; Ή μήπως, κατά βάθος, μένουμε για πάντα ίδιοι στο πυρήνα μας; Μήπως τελικά, απλά προσθαφαιρούμε μικρά ψήγματα προσωπικότητας επηρεασμένοι με αυτά που μαθαίνουμε και βιώνουμε, αλλά στην ουσία μας, στη θεμελιώδη αλήθεια μας, μένουμε οι ίδιοι;

Άραγε υπάρχει αυτή η “θεμελιώδης αλήθεια”;

Έχει ρίζες το δέντρο του εαυτού; Ρίζες που είναι αμετακίνητες ανεξάρτητα από το δρόμο που χαράσσουν τα κλαδιά προς τον ουρανό;

Είναι αυτή η σωστή παρομοίωση; Κλαδιά του εαυτού που η πορεία τους επηρεάζεται από το φως, και την εποχή, και τον άνεμο. Και ρίζες αμετακίνητες που θεμελιωθήκαν στην αρχή της ζωής και αυτές θα παραμείνουν να καθορίζουν τα πάντα;

Όταν κοιτάζω προς τα μέσα, νιώθω πως μπορούμε να αλλάξουμε ουσιαστικά. Νιώθω πως έχω αλλάξει ουσιαστικά.

Όταν κοιτάζω την Δ, νιώθω το ίδιο.

Όταν όμως κοιτάζω τον Χ, ένα παλιό φίλο που συνάντησα πρόσφατα μετά από 20+ χρόνια,  διαπιστώνω, με φρίκη σχεδόν, ότι ο Χ έχει μείνει εγκλωβισμένος σε αυτό που ήταν 20 χρονιά πριν. Με τις ιδίες αφέλειες. Με τις ιδίες φαιδρές βεβαιότητες.

Λεμέ με ευκολία ότι είναι ωραίο είσαι νέος και να νιώθεις και να σκέφτεσαι σαν νέος.

Γιατί όμως αυτό που έχω μπροστά μου, ένα 50άρης με μυαλό 20άρη, με απωθεί και μου μοιάζει τόσο λυπηρό;

Σαν να έχασε το τρένο της ζωής ο Χ . Σαν να πέταξε την ευκαιρία να πλησιάσει λίγο πιο κοντά στη σοφία. Και να έμεινε στάσιμος στο μυαλό ενός 20αρη.

Αλλάζουμε ή όχι; Εξελισσόμαστε ή όχι;

Μαθαίνουμε από τη ζωή ή όχι;

Ίσως τελικά η απάντηση να μην είναι ίδια για όλους.

Όπως τίποτα δεν είναι ίδιο για όλους