Έπεσα πάνω σε μια φράση που είπε ένας έξυπνος άνθρωπος.
«Η μοναξιά δεν είναι η έλλειψη ανθρώπων γύρω μας, αλλά η αδυναμία να επικοινωνήσουμε τα πράγματα που φαίνονται σημαντικά σε εμάς, ή να υποστηρίζουμε απόψεις που οι άλλοι θεωρούν μη αποδεκτές».
Ένιωσα ότι περιγράφουν πολύ αιχμηρά την ουσία της μοναξιά μου αυτά λόγια. Μιας μοναξιάς που βιώνεται ως αδυναμία σύνδεσης με άλλους ανθρώπους. Ως αδυναμία να βρεθούν εκείνοι που θα καταλάβουν.
Τελικά ως αδυναμία να βρω το tribe μου.
Δεν είναι αρκετό να περιτριγυρίζεσαι από ανθρώπους. Στη πραγματικότητα δε σημαίνει τίποτα, αν ο πραγματικός εαυτός σου είναι αόρατος ή αδιάφορος για εκείνους.
* * * * * *
Ξεκίνησα πριν από λίγο καιρό ένα «μυστικό street art project». Κάτι στη λογική του graffiti αλλά και διαφορετικό. Δημιουργώ κάτι με πολύ συγκεκριμένη ταυτότητα (δε θα πω τι αλλιως δε θα ηταν μυστικό) και το αφήνω εκεί έξω, εκτεθειμένο στα μάτια και στη κρίση των άλλων. Κυρίως όμως το αφήνω να επιπλέει μέσα στην άγνοια των άλλων αφού τελικά όλοι περπατάνε μπροστά / δίπλα στα “δημιουργήματα” μου χωρίς να τα προσέχουν, με τα κεφάλια σκυμμένα, με το μυαλό σβηστό. Κανείς παρόντας στο τώρα, κανείς δεν αντιλαμβάνεται τον μεταβαλλόμενο κόσμο γύρω του. Τους μικρούς μετασχηματισμούς του τοπίου. Την ύπαρξη αυτών των αλλόκοτών παρεμβάσεων.
Εγείρει μια γλυκόπικρη απόλαυση η σιωπηλή ύπαρξη αυτών των δημιουργημάτων. Είναι μια άλλη έκφραση της μοναξιάς μου. Να υπάρχει εκεί έξω κάτι δικό σου, ένα κομμάτι που βγήκε από τις σκέψεις σου, που καθρεπτίζει κάτι από την ψυχή σου. Και να αρμενίζει απαρατήρητο ανάμεσα στις απούσες συνειδήσεις των άλλων. Πως μπορεί κάτι τόσο περίεργο και αλλόκοτο, κάτι που εξ ορισμού θα έπρεπε να εξάπτει την περιέργεια, να αναμοχλεύεται με τα πλήθη και όλοι να εξακολουθούν να αγνοούν την ύπαρξη του. Και την ιστορία που έχει να πει. Και το μυστήριο που κρύβει. Και αυτά που έχει να επικοινωνήσει.
* * * * *
Υπήρξε όμως και μια μέρα που ένας ηλικιωμένος κύριος κοντοστάθηκε μπροστά από ένα από τα δημιουργήματα. Ήμουν λίγα μέτρα πιο πέρα και τον είδα να στέκεται και να το παρατηρεί. Και μετά να σηκώνει το κινητό του και να το φωτογραφίζει. Ήθελα να πάω να του μιλήσω. Να του πω ότι υπάρχουν κι άλλα σαν κι αυτό λίγο παρακάτω. Και να τον ρωτήσω αν θα τον ενδιαφέρει να τα αναζητήσει.
Ήθελα να τον ρωτήσω αν κατάλαβε τι είναι αυτό που βλέπει; Αν το αναγνώρισε για αυτό που είναι; Αν του προκάλεσε περιέργεια; Χαρά; Θυμό; Κάτι άλλο;
Τελικά δεν του μίλησα. Έφυγα. Και αυτός ήταν ακόμα εκεί και το φωτογράφιζε.
Αυτός ο ηλικιωμένος κύριος με το ακατέργαστο ενδιαφέρον του με έκανε να υπάρξω για μια στιγμή μέσα στο κόσμο των ανθρώπων.
* * * * *
Έγραψα πριν λίγο καιρό ένα άρθρο για ένα έντυπο Ιταλικό αναρριχητικό περιοδικό. Ναι, από ότι φαίνεται υπάρχουν ακόμα αυτά! Ήταν περίεργη διαδικασία για μένα. Ιδιαίτερη. Σαν να επιστρέφω σε ένα χρόνο παλιό που έχει οριστικά παρέλθει. Κι παράλληλα ήταν πολύ φυσικό και εύκολο να γράφω για αναρρίχηση και για τα Αθηναϊκά βράχια και για την αγάπη μου για όλο αυτό το πράγμα.
Αυτό είναι το ένατο (!) άρθρο που έχω γράψει όλα αυτά τα χρόνια σε ξένο αναρριχητικό περιοδικό. Συνειδητοποίησα ότι οι σκέψεις μου για τα βράχια της Αθήνας έχουν δημοσιευτεί στα μεγαλύτερα αναρριχητικά έντυπα του πλανήτη. Και όχι μόνο οι λέξεις μου. Μαζί και οι φωτογραφίες μου.
Και όμως, στον αντίποδα αυτης της εκτός των τειχών αποδοχής, ούτε μια λέξη μου, ούτε μια φωτογραφία μου δε δημοσιεύτηκε ποτέ σε ελληνικό αναρριχητικό περιοδικό. Πότε δεν γράφτηκε κάτι σε έντυπο συλλόγου από τους δεκάδες που κυκλοφορούσαν τις περασμένες δεκαετίες.
Ποτέ δεν εκδηλώθηκε το παραμικρό ενδιαφέρον, ποτέ δε γράφτηκε κανένα ένα άρθρο για τον αναρριχητικό οδηγό που γράψαμε με τον Αντώνη το 2014. Ναι, αυτόν τον ίδιο που τώρα θεωρείται κλασσικός. Αυτόν που σφετεριστικέ για δικό του ένας άλλος άνθρωπος.
Κανείς εκεί έξω δε γνωρίζει ότι οραματίστηκα, έγραψα και έδωσα στον κόσμο εκείνο το βιβλίο. Κανένας από το αναρριχητικό κατεστημένο της εποχής δεν τον υποδέχτηκε, δεν τον αναγνώρισε δεν τον αποδέχτηκε για αυτό που έμελλε να γίνει στη συνέχεια.
Αυτό σημαίνει να μη χωράς πουθενά. Αυτό σημαίνει να είσαι αόρατος.
