Όταν ήμουν παιδί αγαπούσα το καλοκαίρι. Τώρα που μεγάλωσα, ισχύει το αντίθετο. Θες το αναπόδραστο των πυρκαγιών, θες η κόπωση που φέρνει η παρατεταμένη ζέστη. Το καλοκαίρι έχει μια ζοφερή χροιά.
Ο χειμώνας από την άλλη, με το κοφτερό του κρύο με ζωντανεύει. Με ξυπνάει και οξύνει τις αισθήσεις μου. Εν τέλη με κάνει να αισθάνομαι δυνατός. Και σχεδόν δε θέλω να τελειώσει.
Κι ωστόσο αυτές τις μέρες όταν περπατάω στο δάσος και στα χωράφια, δε μπορώ παρά να νιώσω αυτή την ανάταση που φέρνει η προσμονή της άνοιξης. Αυτή η αίσθηση ότι η γη ξυπνάει και η ζωή είναι έτοιμη να εκραγεί σε όλη της τη δόξα. Είναι μεθυστικό αυτό το συναίσθημα.
Είμαι ευγνώμων που είμαι ζωντανός και ζω αυτή η αίσθηση. Ευγνώμων που υπάρχω και μπορώ να αντιληφθώ αυτό το θαύμα και να συνυπάρχω ως μέρος του.
Παρακάτω παραθέτω κάποια ακόμα τυχαία πράγματα για τα οποία είμαι ευγνώμων (έκδοση Ιανουάριος/ Φεβρουάριος 2025):
1. Το ότι έχω ένα ζεστό και ασφαλές σπίτι να καταφύγω μέσα στο σκοτάδι της βαρυχειμωνιάς. Να βρέχει και να φυσάει, το θερμόμετρο να γράφει 3 βαθμούς και εγώ να κάθομαι στη ζέστη με την σπανιότερη και ομορφότερη γάτα του κόσμο στα πόδια μου να χουρχουρίζει.
2. Να κατοικώ μέσα σε ένα δυνατό και ικανό σώμα. Που παρά τα 46 χρόνια του και τη σκληρή και αλύπητη χρήση που έχε υποστεί, παρά τα σημάδια της σταδιακής και αναπόφευκτης κατάρρευσης που νομοτελειακά μπορεί μόνο να χειροτερεύει, εκείνο ακόμα προσπαθεί και παλεύει και κάνει αυτό που του ζητάω. Και συχνά καταφέρνει και ανταποκρίνεται.
3. Ένα ζεστό και ντουζ. Με τη σωστή πίεση. Και τη σωστή ρήση.
4. Όλα τα Hellboy comics στη βιβλιοθήκη μου. Που τη τελευταία φορά που διάβασα αυτό το αριστούργημα δε χρειαζόμουν γυαλιά για να βλέπω. Τώρα, ως άλλος άνθρωπος, τα ξαναέπιασα. Και το πόνημα του Mignolia είναι το ίδιο απολαυστικό για το 46χρονο όσο ήταν και για τον 30χρονο εαυτό μου. Ίσως και περισσότερο, καθώς τώρα έχοντας υπάρξει και ο ίδιος μυθοπλάστης, μπορώ να εμβαθύνω στο τεχνικό κομμάτι της μυθοπλασίας, να διυλίσω τα συστατικά της αφήγησης και να ρουφήξω κάθε ικανοποιητική στροφή από το αριστοτεχνικό στήσιμο της ιστορίας που παντρεύεται με μια αισθητική που λες και είναι φτιαγμένη για να διεγείρει κάθε αισθητικό κριτήριο του μυαλού μου. Μιας ιστορίας πραγμάτωσης κόντρα στο πεπρωμένο. Ενάντια στις επιταγές και τις προσδοκίες όχι μόνο των ανθρώπων αλλά και της ιδίας της κόλασης. Η ιστορία του Hellboy είναι η ιστορία του να κάνεις κωλοδάχτυλο στην τελεολογία
5. Εκείνες οι στιγμές που τα κάνω όλα σωστά. Που είμαι ο πατέρας του Μ όπως θέλω να είμαι. Εκείνη η σπάνια τέλεια στιγμή που μπορώ να συνδεθώ μαζί του απολυτά και να του δώσω αυτό που χρειάζεται και αυτό που αξίζει. Και εκείνος είναι γαλήνιος και χαρούμενος. Και ζει αυτή τη ζωή όπως αξίζει να ζει αυτή την ζωή ένας άνθρωπος εννέα χρονών. Ασφαλής, κατουρημένος από τα γέλια και χωρίς καμία έγνοια στον κόσμο. Αυτή η αίσθηση flow που παίρνεις οντάς ο πατέρας του πιο υπέροχου ανθρώπου στη γη. Που θυσιάζεις τον εαυτό σου για κάτι που σε ξεπερνά.
Τα λέμε απο Μάρτιο…