Τελικά το πιο δύσκολο πράγμα στη δουλειά είναι οι ανθρώπινες σχέσεις.
Τελικά το πιο δύσκολο πράγμα οπουδήποτε είναι οι ανθρώπινες σχέσεις. Kαι η διαχείριση τους.
Γιατί είναι όλοι τόσο ανισόρροποι; Και θυμωμένοι; Και παραδομένοι στις ανασφαλείς τους; Γιατί όλοι νιώθουν απειλή και τη καθρεπτίζουν πάνω στους άλλους;
Γιατί όλοι συμπεριφέρονται σαν μπέμπηδες;
Μάλλον επειδή εγκεφαλικά είμαστε περισσότερο μπέμπηδες από όσο θέλουμε να πιστεύουμε. Τα μυαλά μας είναι εξελιγμένα υπερβολικά στο γνωστικό κομμάτι αλλά είναι τελείως αστεία στην ικανότητα τους να διαχειρίζονται τη πλημύρα των συναισθημάτων μας.
Αλλοίμονο, είμαι επηρεασμένος από το Sapolsky που τυγχάνει να διαβάζω αυτές τις ημέρες (προτεινόμενο!) Ο προμετωπιαίος φλοιός είναι το τμήμα του εγκεφάλου που ρυθμίζει και ελέγχει τα συναισθήματα, βοηθώντας στην καταστολή παρορμητικών αντιδράσεων και στην ορθολογική λήψη αποφάσεων. Παίζει επίσης ρόλο στην κατανόηση και έκφραση συναισθημάτων, καθώς και στην ενσυναίσθηση.O προμετωπιαίος φλοιός ειναι το τμήμα του εγκεφάλου που μας ξεχωρίσει περισσότερο απο καθε τι άλλο από τα υπόλοιπα ζώα. Είναι το πιο εξελιγμένο, το πιο ενεργοβόρο και εξελικτικά το πιο πρόσφατο. Και ο καημένος προσπαθεί. Πραγματικά προσπαθεί. Αλλά από ότι φαίνεται έχει πολύ δουλειά ακόμα για να φτάσει να διαχειρίζεται και να οριοθετεί το θυμικό μας αρκετά αποτελεσματικά ώστε να μην συμπεριφερόμαστε όλοι μας σαν μπέμπηδες.
Σαν γαμημενοι μπέμπηδες.
«Όλοι» γράφω και προσπαθώ αμέσως να θυμίσω στον εαυτό μου τη συμβουλή της Σ. Δεν είναι «όλοι» Γιώργο. Απλά αυτοί οι λίγοι που συμπεριφέρονται σαν σκατάδες, έχουν δυσανάλογο συναισθηματικό αποτύπωμα πάνω σου. Και σε αυτούς το μυαλό σου επιλεγεί να σκαλώσει και να γενικεύσει και να καταγράψει αυτό το «όλοι».
Δεν το λέει έτσι η Σ, αλλά αυτό εννοεί και έχει δίκιο. η πραγματικότητα είναι οτι είμαι περιτριγυρισμένος από OK-ish ανθρώπους στη δουλειά. Και μέσα στους OK-ish υπάρχουν ακριβώς τρείς μαλακές. Ο καθένας με διαφορετικό είδος μαλακιάς.
Ο ένας είναι ένα κακιασμένο αξιολύπητο πλάσμα που ξεχειλίζει μίσος, έπραση και χαιρεκακια για οτιδήποτε τολμάει να υπάρχει στην αντίληψη του. Μια απωθητική ύπαρξή που με κάνει να αναρωτιέμαι τι να έχει ζήσει στη πρώιμη ζωή του για να καταλήξει να πνίγεται σε αυτή τη θάλασσα δηλητήριου.
Ο άλλος είναι ένα ανασφαλές gollum που έχει γραπωθεί σε μισό “τίτλο ευγενίεας” που κάποιος κάποτε σχεδόν του έδωσε από καραμπόλα. Και ανακαλεί αυτό τον τίτλο για να ασκήσει εξουσία οπού νομίζει ότι τον παίρνει. Το αποτέλεσμα είναι cringe αλλά δημιουργεί και θέματα οπως δημιουργεί θέματα ενας δοσίλογος.
Τον τρίτο τον αφήνω για την ώρα… Περιμένει στο μελλον μου χωρίς αμφιβολία…
Αλλά οι υπόλοιποι είναι OK-ish. Και αυτό ειναι αξιοσημείωτο για ενα τοξικό εργασιακό χώρο σαν αυτό που ενδημώ.
Πάντως πρέπει να παραδεχτεί η Σ, ότι “ΟΚ-ish” μπορεί να σημαίνει ότι ο κόσμος δεν είναι γεμάτος σκατάδες. Αλλά δε παύει να σημαίνει alienation και μοναξιά.
Αυτό κράτα για σήμερα.