Σήμερα γιορτάζω τα 47 γενεθλια μου, με κρίση ιλλίγου.

Τουλάχιστον δεν εχω ενα πλοίο να προλάβω οπως τη προυγουμενη φορά που με χτυπησε αυτο το διαολεμενο πράγμα.

Τουλάχιστον δε θα πέρασω αυτο το κωλογονίδιο σε καποιον.

Τουλάχιστον αυτοι που μετράει είναι εδώ, διπλα μου.

Τουλάχιστον είμαστε ακόμα ζωντανοί

In other news…προχθες, με αφορμή τα επερχόμενα 47, έκανα αυτό:

Πολλές σκέψεις, για τις οποίες εχω ξαναγράψει. Για το σώμα που απο τη μια αντέχει και απο την άλλη φθινει και κατακριμνίζεται.

Παμε παρακάτω…