Πρέπει να είναι γύρω στις τρεις το πρωί. Τουλάχιστον αυτό νομίζω με βάση το ποσό πιασμένα είναι τα πλευρά μου. Δε είμαι και σίγουρος γιατί το κινητό είναι κάπου μακριά και δε μπορώ να δω την ώρα. Επίτηδες το έβαλα μακριά. Περνάει πιο αργά η ώρα όταν κοιτάς κάθε λίγο το κινητό.

Είμαι ξαπλωμένος μπρούμυτα και κάθε φορά που ανοίγω τα ματιά μου βλέπω αυτό:

Εντάξει όχι ακριβώς. Τα ματιά μου δεν έχουν τη φωτοευαισθησία που αντιστοιχεί σε 30 δευτερόλεπτα έκθεσης σε ISO1600 αλλά τέλος πάντως βλέπω ένα μαγικό έναστρο ουρανό πλαισιωμένο από το γαλαξία.

Δεν είχα αυταπάτες ότι θα κοιμηθώ απόψε. Λίγο ο ενθουσιασμός, λίγο η αδρεναλίνη, λίγο ότι είναι φουλ άβολο αυτό το υπερελαφρύ κάριματ, τη στιγμή που έμπαινα στον υπνόσακο γνώριζα ότι θα είναι μια μακριά ξάγρυπνη νύχτα παρέα με τα αστέρια.  Διπλά μου ακούω το Ν να στριφογυρίζει μέσα στο bivisack. Τέρμα ξύπνιος και αυτός.

Κάθε λίγο ο Ταΰγετος στέλνει ριπές παγωμένου αέρα που τρυπώνουν μέσα στον υπνόσακο από τη μικρή τρυπά που έχω αφήσει μπροστά στο πρόσωπο και μου βαράνε δροσερά σκαμπιλάκια στη μούρη. Καμία σχέση με το 1 μποφόρ της πρόγνωσης. Ακόμα και να μην είχα όλα τα αλλά, αυτά τα σκαμπιλάκια από μονά τους είναι ικανά να με κρατήσουν ξύπνιο.

Ήταν δική μου ιδέα το ανοιχτό μπιβουάκ πάνω στο Πενταδάκτυλο. Το επέλεξα να είμαι εδώ αυτή τη στιγμή.

Και μα το Θεό, ποσό ζωντανός νιώθω αυτή τη στιγμή…

Ανησυχώ λίγο για το Ν που τρώει ζόρι από το κρύο. Δύσκολα εκτιμάς σωστά τη παγωνιά της νύχτας στα 2000+ μέτρα όταν πακετάρεις στους 40 βαθμούς και ο Ν τη πάτησε αυτή τη φορά. Και εγώ δε πάω πολύ καλύτερα.  Ο πουπουλένιος υπνόσακος έχει γίνει μούλια από την υγρασία αλλά τουλάχιστον κρατάει καλά τη ζέστη ακόμα. Θα είναι μακριά η νύχτα…

Ναι, θα είναι μακριά η νύχτα οπότε παραιτήσου από τη προσπάθεια να κοιμηθείς. Ανοίγω τα μάτια διάπλατα, κοιτάω το συμπάν και το μυαλό μου τρέχει στο Three Body Problem που τέλειωσα πριν δυο ημέρες. Κρατάω τα ματιά μου ανοιχτά και το αφήνω να τριγυρίσει ελεύθερα.

“In the deep silence of midnight, the universe revealed itself to its listeners as a vast desolation. What Ye disliked most was seeing the waves that slowly crawled across the display, a visual record of the meaningless noise […] picked up from space. Ye felt this interminable wave was an abstract view of the universe: one end connected to the endless past, the other to the endless future, and in the middle only the ups and downs of random chance—without life, without pattern, the peaks and valleys at different heights like uneven grains of sand, the whole curve like a one-dimensional desert made of all the grains of sand lined up in a row, lonely, desolate, so long that it was intolerable. You could follow it and go forward or backward as long as you liked, but you’d never find the end.”

Η φίλη μου η Α έχει μια φοβία που την ονομάζει φοβία του διαστήματος. Κοιτάω το συμπάν που ανοίγεται πάνω από το κεφάλι μου, θυμάμαι τις λέξεις του βιβλίου και νιώθω τη συντριπτική δύναμη του κενού και του άσκοπου.

Και να ‘μαι εγώ, μια τυχαία, πεπερασμένης διάρκειας, συνεκτικότητα ύλης και πληροφορίας που κοιτάω το κενό και βγάζω γλώσσα στο 2^ο θερμοδυναμική νόμο.  Ποτέ θα ξαναβρεθείς εδώ πάνω άραγε; Γιορτάζω την αίσθηση στο μυαλό μου.

Κοιμόμαστε σε ένα διάσελο αναμεσά στο Σιδηροκαστρο και την Αθάνατη Ράχη. Ακριβώς επειδή είμαστε στο χαμηλότερο σημείο αναμεσά σε δυο ψηλές κορυφές, όλο το βραδύ περνάνε πετούμενα πάνω από το κεφάλι μας. Τα ακούμε να σκίζουν το αέρα και μοιαζουν να πετάνε ξυστά πάνω από τους υπνόσακους μας. Είναι κάτι που δε το είχα σκεφτεί ποτέ. Αυτά τα διάσελα είναι δίαυλοι πτήσης για τα πτηνά που θέλουν να περάσουν από τη μια πλευρά του βουνού στην άλλη.

Λίγο πριν μπούμε στους υπνόσακους  ακούμε ήχους από «κάτι μεγάλο» να οργώνει τις σάρες στις πλαγιές κάτω μας. «Αγριογούρουνα τόσο ψηλά; Αποκλείεται». Το επόμενο πρωί, όταν θα πέφτουμε πάνω στη μια αγέλη μετά την άλλη, θα γελάμε και θα ανατριχιάζουμε λίγο με αυτό το «αποκλείεται»

Γενικά δε βαριέται κάνεις όταν κοιμάται έξω. Το σκοτάδι είναι εκπληκτικός ενισχυτής ήχων και συναισθημάτων.

Τελικά θα έρθει το πρωί.

Τελικά, ο γέρο-Ταΰγετος θα μας δώσει αυτό που αναζητούσαμε.

Μινιμαλιστική ευτυχία, μια ιερή πέτρινη απομόνωση και λίγο από το τραγανό αέρα των ψηλών κορυφών.