Έχω πάρει το Μ για περπάτημα στη Πάρνηθα προσπαθώντας να αποδράσω το cabin fever. Ειναι οι πρώτες μέρες του COVID-19. Αν δεν ήταν τόσο σοβαρά όσα εξελίσσονται γύρω μας θα αστειευόμουν ότι μέσα από αυτές τις απομονωμένες βόλτες στα ψηλά ζω ένα όνειρό εσωστρέφειας και daydreaming. Είμαι εδώ, στα αγαπημένα λημέρια και περπατάω με το (σχεδόν) τετράχρονο γιό μου, οι δυο μας στις ερημίες χωρίς να συναντάμε ψυχή. Του δείχνω όλα τα μυστικά μέρη. Αυτός δε ξέρει ακόμα ποσό πολύτιμη είναι αυτή η στιγμή για εμένα.
Και μετά, συνεχώς με εκπλήσσει με τα άλματα που κάνει η σκέψη του, με τη ταχύτητα που εξελίσσεται το μυαλό του και η συνδυαστική ικανότητα του.
Περπατάει μπροστά και εγω καταπίσω ακολουθώντας το καλογραμμένο μονοπάτι. Που και που βγαίνουμε εκτός μονοπατιού. Έχει περάσει πολύ γρηγορά από τη φάση που πάγωνε στο πρώτο τσιμπιματακι αγκαθιού που πέρναγε μέσα από το παντελόνι του, στη φάση που πουρναροκολύμπάει ακάθεκτος μέσα στους “γαργαλοθαμνους” (ΤΜ)
Κάποια στιγμή σκύβει και σηκώνει από το έδαφος ένα φυσίγγι.
-Μπαμπά τι είναι αυτό;
-Φυσίγγι Μ μου.
-Τι;
-Σφαίρα, Μ μου. Τις έχουν πετάξει οι κυνηγοί. Τις χρησιμοποιούν για να πυροβολούν τα ζώα.
-Και γιατί πυροβολούν τα ζώα;
-Για να τα σκοτώνουν.
-[ενοχλημένος] Γιατί να τα σκοτώνουν;
-Γιατί τα ζώα έχουν κρέας και θέλουν τα φάνε.
-Γιατί θέλουν να τα φάνε; Είναι μωράκια [οι κυνηγοί] και θέλουν να μεγαλώσουν;
-Όχι δεν είναι μωράκια Μ μου, είναι ήδη μεγάλοι.
-Αφού είναι μεγάλοι γιατί θέλουν να τα φάνε;
-Γιατί πεινάνε, υποθέτω.
Παύση…
Σκέψη…
-Αν τους δώσω μια πατάτα; Τηγανιτή;
Χμμμ, κομπιάζω…Δε ξέρω αν θα δουλέψει Μ μου αλλά σίγουρα αξίζει μια προσπάθεια.
…
Περπατάμε λίγο ακόμα σιωπηλοί αλλά βλέπω ότι το σκέφτεται ακόμα. Λίγο παρακάτω μου λέει:
-Μπαμπά, από που βγάζει κρέας η αγελάδα;
-Από τους μύες της Μ μου.
-‘Όχι μπαμπά, η αγελάδα βγάζει γάλα!
-Ναι, εκτός από το γάλα που το βγάζει από του μαστούς της έχει και μύες που δίνουν το κρέας.
-Έχουνε και οι κυνηγοί κρέας;
-Ναι έχουν και οι κυνηγοί κρέας.
-Αν τους πυροβολήσουν τους κυνηγούς;
-Ποιος να τους πυροβολήσει;
-Οι αγελάδες!