Μοιάζει αδύνατον να ανακάμψουμε. Ολα κάρβουνο. Ξανά και ξανά.

Η ζωή μας έχει αλλάξει αληθινά. Σπαμε το κεφάλι μας που να πάμε. Που να βγούμε έξω. Τιποτα δεν έχει μείνει.

Κι όταν τελικά το πέρνουμε απόφαση, και όταν βρισκουμε το θάρρος να πούμε:

“Παμε στο βουνό, κι ας ειναι καμμένα. Παμε τουλάχιστον να βγούμε στα ψηλά”

βρισκουμε μπροστά μας μπάτσους.

Μπάτσους στα βουνά αν έχεις το θεό σου. Να γελάνε αυτάρεσκα και να μας ανακοινώνουν οτι “απαγορεύεται.”

Σαν κακο όνειρο μοιάζει. Και σαν ψέμα μοιάζει οτι υπήρχε ολο αυτό το δάσος. Αυτό το δάσος που όταν λαμπάδιαζε, τα ΜΜΕ μετέδιδαν οτι “η φωτία πλησιάζει την Πάρνηθα”