Περπατάω μέσα στο κρύο και το φτηνό σκαρπίνι που φοράω κάνει τραγανούς ήχους καθώς πατάω το παγωμένο χιόνι που έχει καλύψει τα πλακόστρωτα της Calvert Street. Είναι το παπούτσι της δουλειάς. Φτηνή δερματίνη με ένα πλάγιο γκρι λεκέ από epoxy primer που δεν καθάρισε ποτέ και σίδερο πάνω από τα δάχτυλα σύμφωνα με τους κανόνες υγιεινής και ασφάλειας. Ταυτόχρονα είναι και το «καλό παπούτσι » για να ταιριάζει με το υπόλοιπο terminator armor που φοράω. Έχει περάσει ένας  χρόνος από τότε που ξεκίνησα και ακόμα να συνηθίσω το armor . Με δυσκολεύει, με κάνει να νιώθω άβολα και με σφίγγει αφόρητα ειδικά στο λαιμό. Οι συνάδελφοι δε μοιάζουν να τους ενοχλεί, το έχουν συνηθίσει από μικροί, μάλιστα κάποιοι νιώθουν όμορφοι, περήφανοι, ακόμα και δυνατοί μέσα στο armor. Εμένα όμως εξακολουθεί να με βαραίνει και να με πνίγει.

Διασχίζω το δρόμο με τα ανακαινισμένα Βικτοριανά εργοστάσια, τους τοίχους με το κόκκινο τουβλάκι και τα τεράστια παράθυρα. Έχει μπει ήδη η νέα χιλιετία αλλά ακόμα όποτε περνάω αυτά τα κτίρια ακούω κάπου μακριά στο βάθος του μυαλού μου μια βρώμικη κασέτα να παίζει “the Clash” και βλέπω με τη περιφερειακή όραση φασματικούς μπάτσους με τις μαύρες στολές τους και τα ασημένια κουμπιά τους, με τα γελοία καπελάκια τους και τα κλομπ τους στο χέρι να σφυρίζουν τρέχοντας σα μανιακοί και να κυνηγάνε πανκιά που πηδάνε βιαστικά μαντρότοιχους με τα δερμάτινα σακάκια τους, με τις παραμάνες στα πέτα και τις μοβ μοϊκάνες στο κεφάλι.

Φτάνω στο πρεζάκι του Merry Widows όπου σήμερα κάθεται για αλλαγή στο Victoria Inn. Κάθεται κάθε μέρα στην ίδια κουβέρτα πάνω στο χιόνι, κάθε μέρα το ίδιο απαθής στο τσουχτερό κρύο και κάθε μέρα μου μιλάει σα να με βλέπει πρώτη φορά και μου λέει το ίδιο πράγμα.

– Spare some change mate?

Κάθε μέρα το ίδιο μου λέει αλλά σήμερα για πρώτη φόρα καταλαβαίνω τι εννοεί.  Δεν έχει να κάνει με ψιλά όλο αυτό. “Change lad”, με προτρέπει. Είναι ρήμα.  Άλλαξε τα όλα, αφού από λάθος είσαι εδώ, δε σου αρέσει αυτό που κάνεις. “Βάλε φωτιά σε ότι σε καίει σε ότι σου τρώει την ψυχή”.

Δεκατρία χρόνια αργότερα…

Πως πήγαινε εκείνο το τραγούδι τελικά; Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από νησί σε νησί;

Είναι τα νησιά στον ουρανό, οι κορυφές που τρυπάν τα σύννεφα. Ξεπετάγονται τρομερά και καταπίνουν ανθρώπους. Cerro Torre, Trango, Paines και συ να περιπλανιέσαι απ’ το ένα βασίλειο του παραδείσου στο άλλο.

Και κάπου εκεί  συνειδητοποιείς ότι μόνο που χρειάζεσαι είναι ένα πουκάμισο και μια τούρτα γάμου όπως σωστά είχε προφητέψει ένας γέρος που δεν ήταν γέρος. Γι αυτό βρίσκεσαι εδώ, πλατεία Cunning-ος δίπλα στη στοά με τα τρανζίστορς, μπροστά από το μαγαζί του «αγκίστρη», μα αυτός δεν είναι πια εδώ. Χρόνια προσπαθούσε να σου πουλήσει terminator armor σε εσένα και στο φίλο σου τον μποξέρ αλλά μάταια. Το μόνο που θέλατε τότε ήταν να φοράτε βερμούδα και Martens. Δεν υπάρχει πια ο αγκίστρης και νιώθεις κάπως άσχημα για όλες τις φορές που πέρασες μόνο και μόνο για να σε αρπάξει προσπαθώντας να σου πουλήσει armor και συ γελούσες με το φίλο σου το μποξέρ.

Το μόνο που χρειάζεσαι είναι ένα πουκάμισο και μια τούρτα και ευτυχώς το μαγαζί του αγκίστρη το έχει τώρα ο αρχηγός των αρκουdeiders. Δε σου παίρνει και πολύ ώρα να βρεις τι θέλεις. Τα αγοράζεις βιαστικά όπως κάνεις πάντα με τα ρούχα και φεύγεις χαρούμενος περπατώντας στην οδό Αθηνάς. Έξω από την ψαραγορά συναντάς έναν φίλο από το σχολείο και αναρωτιέσαι τι κάνει αυτός μες το όνειρο σου μιας και έχεις να τον δεις απ’ τo σχολείο. Του λες τι αγόρασες και του δείχνεις τις αποδείξεις (γιατί τα προϊόντα τα έχεις αφήσει στο μαγαζί). Τις κοιτάζει για λίγο και μετά γυρνάει και σε ρωτάει. “Μα καλά,  935 ευρώ για ένα πουκάμισο; 465 ευρώ για μία τούρτα;” Κοιτάς ξανά τις αποδείξεις. Fuck! Νόμιζες ότι ήταν 93,5 ευρώ το πουκάμισο και 46,5 ευρώ η τούρτα. Υπάρχει πρόβλημα… Δε λέω, «λεφτά υπάρχουν» αλλά δε μπορείς να δώσεις και 465 ευρώ για μια τούρτα.

Γυρνάς στο μαγαζί και εξηγείς στον αρχηγό ότι έχει γίνει κάποια τρομερή παρεξήγηση. Εντάξει, σου λέει, για το πουκάμισο δεν είναι πρόβλημα αλλά για τη τούρτα τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Εμπλέκονται πολλοί παράγοντες, υπάρχουν πρωτόκολλα ακύρωσης, διαδικασίες. Παίρνει κάποια τηλέφωνα. Απομακρύνεται για λίγο. Τελικά γυρίζει σοβαρός. Πρέπει να τρέξετε να προλάβετε την τούρτα πριν κλείσουν τα δικαστήρια για καλοκαίρι λέει. Πρέπει να γίνει μια αίτηση σύμφωνα με το πρωτόκολλο ακύρωσης αλλά υπάρχουν κάποια προβλήματα στη συγκεκριμένη περίπτωση. Το κυριότερο είναι ότι η αίτηση πρέπει να γίνει σε μια φέτα ψωμί με μαρμελάδα και πρέπει να συμπληρωθούν τα στοιχεία σας σε όλα τα κενά ανάμεσα στο ψωμί και τη μαρμελάδα. Κανονικά πρώτα συμπληρώνεις την αίτηση και μετά βάζεις τη μαρμελάδα αλλά τώρα τα πράγματα έχουν προχωρήσει οπότε πρέπει να συμβιβαστείτε με ό,τι έχετε. Και σαν να μην έφτανε αυτό, η υπάλληλος που χειρίζεται την υπόθεση δε μιλάει ούτε Ελληνικά ούτε Amharic παρά μόνο Cheezburger και το όνομα της είναι Sxubala. Ευτυχώς ο γιατρός της, τής έχει μάθει να γράφει το όνομα της στα Cheezburger, μια γλώσσα όπου ως γνωστόν ο κάθε φθόγγος αντικαθίσταται από ένα περίπλοκο τρισδιάστατο ιδεόγραμμα.

Είναι ξεκάθαρο ότι σας περιμένει πολύ γραφειοκρατία και ο χρόνος τρέχει οπότε ανεβαίνεις βιαστικά στο παλιό κίτρινο τρόλεϊ που θα σε πάει στο ζαχαροπλαστείο στην Πατησιών δίπλα στην ΑΣΟΕΕ αφού πρώτα διασχίσει όλη την Αντίς Αμπάμπα. Σχεδόν αμέσως κολλάμε στη κίνηση. Οι φετινές πινακίδες μετράνε αντίστροφα κάτω από τη γέφυρα, ο Θοδωρής ο Gebre Selassie χαμογελάει αμήχανα βάζοντας κατοστάρα βενζίνη σε ένα γυαλιστερό βενζινάδικο από το μέλλον και η ταμπέλα απέναντι σου αναβοσβήνει “martyrs of the red terror”. Τα λεπτά μοιάζουν αιώνες. Θα προλάβεις; Καθώς περιμένεις το τρόλεϊ να ξεκολλήσει από τη κίνηση παρατηρείς τους καθαριστές τζαμιών στο βαγονάκι τους. Στο διπλανό φορτηγάκι ο μρ μπομπυ έχει πιάσει κουβεντούλα με τον Κριστιάνο Ultrex Ρονάλντο, το Γουεην το Ρουνευ και ένα φτηνό δικτατορίσκο ηγέτη εκατό εκατομμυρίων ανθρώπων με κακό γούστο στα terminator armors. Δε περνάνε παρά μόνο μερικά λεπτά και σκάει μύτη και ο Eρνέστος ο Γκεβάρας με το tablet του. Valar Gloabalaris εδώ ενώ  λίγο παρακάτω τα φαντάσματα του Εντότο περπατάνε ένα μαραθώνιο την ημέρα με ένα δέντρο στη πλάτη το καθένα. Άραγε τι πρωτεΐνη να παίρνουν;

Τελικά τα καταφέρνεις και φτάνεις στο ζαχαροπλαστείο και η τούρτα μόλις έχει ανοίξει. Είναι μια τεράστια μπάλα του γκολφ χωρισμένη στα δυο. Στη εσωτερική της πλευρά είναι στοιχισμένες σε δυο αράδες, έξι καλογυαλισμένες μπάλες του μπόουλινγκ πλαστικοποιημένες με την αμερικάνικη σημαία.

Προσπερνάς τη βιτρίνα και μπαίνεις στο μαγαζί παρέα με τον ανήσυχο αρχηγό των αρκουdeiders . Δε μπορείς να πάρεις τα μάτια σου από τη τούρτα. Μήπως τελικά είναι λογική τιμή τα 490 (ανατιμήθηκε) ευρώ για τέτοιο αριστούργημα;

Ο υπάλληλος σας έχει δει και έχει διαγνώσει την ανησυχία σας. Πλησιάζει σοβαρός και πάει κάτι να πει

To be continued