Το ραντεβού ήταν Θεαγένους και Δράκοντος γωνία. Το ραντεβού ήταν πάντα Θεαγένους και Δράκοντος γωνία και ήταν πάντα ραντεβού με τον εαυτό του. Περίμενε κάτω από το φως της λάμπας, κοιτάζοντας τη κρίσιμη λακούμπα στα 3/4 της διασταύρωσης. Σκέφτηκε να ανάψει τσιγάρο αλλά του είχε τελειώσει ο καπνός και επιπλέον δεν κάπνιζε. Έτσι αρκέστηκε να κοιτάζει τη λακούμπα και να σιγοτραγουδάει το ανόητο ρυθμό που είχε ακούσει στο ΒΛΧ FM πριν από 20 περίπου χρόνια στο δρόμο για το ραντεβού.

Η νύχτα φεύγει,
Πάει Νυρεμβέργη,
μα του Δραγάτη η στρατιά
πετάει με φτερά
(υπενθύμιση: ότι πετάει δεν είναι χρυσός)

Ένας γάτος χωρίς μάτια τον κοίταζε νωχελικά και συνάμα καχύποπτα σκαρφαλωμένος στα κάγκελα του φράχτη που χώριζε το ερειπωμένο κτίριο στην απέναντι πλευρά της Θεαγένους. Κάθε φορά που περίμενε τον εαυτό του Θεαγένους και Δράκοντος γωνία παρατηρούσε τους γάτους στο ερειπωμένο κτίριο. Συγκεντρώνονταν πάντα κατόπιν διακρατικής συμφωνίας και αυστηρά σε πρώτους αριθμούς. Τελικά ο γάτος χωρίς μάτια στριφογύρισε ακίνητος γύρω από τον εαυτό του και εξαφανίστηκε. Μαζί του ακολούθησαν και μερικά λεπτά της ώρας. Ενδιαφέρον, σκέφτηκε. Συνήθως δεν έχουν μύτες και στόμα, αυτός όμως δεν έχει μάτια. Τι να σημαίνει άραγε;

Του άρεσαν οι γάτες. Ένας Μανιχαϊστής μοναχός τον είχε συμβουλέψει να μάθει τη γλώσσα της γάτας όσο ο καιρός δεν ήταν ακόμα εγγύς. Είναι εντροπικός δείκτης (η γλώσσα της γάτας) του είχε πει. Τι σκατά πάει να πεί εντροπικός δείκτης, είχε αναρωτηθεί αυτός. Εδώ που τα λέμε δεν ήταν καν σίγουρος αν σημαίνει κάτι ή ήταν απλά μια μαλακία που έβγαλε κάποιος παπάς από το μυαλό του για εντυπωσιασμό, κάτι σαν να λέμε «επικαμπύλιο ολοκλήρωμα της ορμής» ή «θερμοκρασία υαλώδους μετάπτωσης». Δεν ήξερε, αλλά εν τέλει μπορούσε να παραδεχτεί ότι ακουγόταν σημαντικό. Ρώτησε το Μανιχαϊστη μοναχό να τον συμβουλέψει από πού να ξεκινήσει με την εκμάθηση της γλώσσας των γάτων και αυτός εντελώς προβλέψιμα και εκνευριστικά τον συμβούλεψε με σοβαρότητα: “Begin at the beginning, go till you come to the end, then stop.” Έτσι προσπάθησε να μάθει τη γλώσσα των γάτων και μαζί ένα κομμάτι από την αλήθεια του κόσμου. Το πρόβλημα ήταν ότι το πρόγραμμα εκμάθησης που αγόρασε από την η-μπέη ήταν (όπως αποδείχτηκε αργότερα) σχετικά παλιό (πιο παλιό ακόμα και από τον ανόητο ρυθμό που είχε ακούσει στο ΒΛΧ FM πριν από 20 περίπου χρόνια). Έτσι κατέληξε να μάθει τη γλώσσα των Σμιλοδόντων που όχι μόνο δεν ήταν κατανοητή από τις σύγχρονες γάτες αλλά τον έκανε να ακούγεται σαν γέρος με σοβαρό πρόβλημα άρθρωσης.

Ευτυχώς ο εαυτός του ήρθε ακριβώς στις 20:24 όπως αναμενόταν και με την άφιξη του σταμάτησε να σκέφτεται δυσάρεστα πράγματα.

Λαμβάνοντας υπόψη και τα λεπτά που είχαν ακολουθήσει το γάτο χωρίς μάτια στην ακίνητη στροφή του, είχαν ακριβώς 6 λεπτά περπάτημα μέχρι την είσοδο του Caravel. Εξαιρετικός συγχρονισμός εκτός κι αν κάτι πήγαινε στραβά.

Ο εαυτός του πλησίασε ήσυχα και τον χαιρέτισε με ένα απαλό νεύμα. Αυτός απάντησε με ένα συγκρατημένο χαμόγελο. Σπάνια μιλούσαν. Κυρίως επικοινωνούσαν με το βλέμμα. Γενικά μεταξύ τους κυριαρχούσε η νοοτροπία ότι καταλαβαίνουν ο ένας τον άλλο χωρίς να πολυμιλήσουν. Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια, είχαν πει στην αρχή και από τότε το τηρούσαν με ευλάβεια.

Ξεκίνησαν να κατηφορίζουν τη Δράκοντος. Στις 20:30 ακριβώς στέκονταν στη είσοδο του Caravel αντλώντας την ηδονική απόλαυση της ακρίβειας. “I can only wallow in the exquisite comfort of my own exactitude” είπε ο εαυτός και αυτός συμφώνησε προσθέτοντας: “The Iliad is only great because all life is a battle, The Odyssey because all life is a journey, The Book of Job because all life is a riddle.”

Στον πλανήτη Ceres, τους περίμενε ένα αρκετά σκούρο μέλλον (πιθανότατα όχι από τα πολύ πολύ σκούρα αλλά με τεράστιο μέτωπο παρόλα αυτά). Το μόνο που έμενε ήταν να ανέβουν τη σκάλα για τον ημιόροφο.

Θα είχαν γίνει όλα αυτά αν λίγο πριν, στη Θεαγενους και Δράκοντος γωνία, λίγο πριν αφιχθεί και γνέψει απαλά ο εαυτός, δεν είχε πρώτα πέσει φαρδύς πλατύς μέσα στη κρίσιμη λακούμπα στα 3/4 της διασταύρωσης. Αν δεν είχε πέσει στη λακούμπα και δεν είχε σωριαστεί στο έδαφος και δεν είχε λερώσει με βρωμόνερα το μεταξωτό φόρεμα σε τέτοιο βαθμό που ήταν πλέον αδύνατον να εμφανιστεί στο Caravel. Αν δεν είχε σπάσει το τακούνι και δεν είχε γυρίσει το αριστερό του πόδι. Αν δεν είχε πάθει διάστρεμμα και δεν είχε γίνει ο αστράγαλος σα τσακώνικη μελιτζάνα μέσα σε μερικά λεπτά (από τα 6 που είχαν συνολικά συνυπολογίζοντας αυτά που έκαναν σβούρα με τον γάτο). Αν δεν είχε ξεσπάσει σε αναφιλητά και δεν είχε αναγκαστεί να πάει στο νοσοκομείο. Αν δεν είχε αναγκαστεί να οδηγήσει με πρησμένο πόδι και φριχτό πόνο. Αν δεν είχε αποτύχει να φρενάρει στο φανάρι και είχε κόψει το τιμόνι απότομα για να αποφύγει τη γιαγιά που πάσχιζε να διασχύσει τη Βασ. Σοφίας με το πι (3,14159265…) βραδιάτικα περνώντας με κόκκινο (αν είναι δυνατό!). Αν δεν είχε πέσει 80 km/ώρα πάνω στο double decker bus βυτίο με το LNG που βρισκόταν παράνομα στο λεωφορειόδρομο, το οποίο με τη σειρά του δεν είχε πέσει πάνω στο βανάκι του Δημόκριτου με τα ραδιενεργά απόβλητα που με τη σειρά του και μόλις μισό δευτερόλεπτο πριν όλα μαζί εκραγούν και μολύνουν τα πάντα με ραδιενέργεια σε ακτίνα 3 χιλιομέτρων δεν είχε πέσει πάνω στη θωρακισμένη Chrysler που έβγαινε από τη είσοδο της Αμερικανικής πρεσβείας. Αν ο στρατιωτικός ακόλουθος του ΝΑΤΟ μαζί με τον πρέσβη των Ηνωμένων πολιτειών δε βρίσκοντας εκείνη ακριβώς της στιγμή μέσα στη θωρακισμένη Chrysler με αποτέλεσμα να βρεθούν στο κέντρο της τεράστιας έκρηξης. Αν δεν είχε τελειώσει πριν από λίγα λεπτά μια υπερκρίσιμη συνεδρίαση μεταξύ ΝΑΤΟ Ρωσίας και Κίνας. Αν δεν είχε θεωρηθεί η έκρηξη απρόκλητη εχθρική ενέργεια με χρήση πυρηνικών όπλων. Αν ο Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος δεν είχε ξεκινήσει μετά από μερικά λεπτά. Αν δεν είχε έρθει το τέλος του ανθρώπινου πολιτισμού από τα γεγονότα που ξεκίνησαν στη λακούμπα στα 3/4 της διασταύρωσης Θεαγένους και Δράκοντος γωνία.

Όπως αποδείχτηκε όμως, χάρη στους εντροπικούς δείκτες εκείνης της βραδιάς, κανένα από τα τρομερά αυτά “άν” δεν συνέβει. Κι έτσι εκείνος και ο εαυτός του συνέχιζαν να στέκονται στις σκάλες μπροστά από τον πλανήτη Ceres, πριν τον ημιόροφο του Caravel, εκεί που θα τους περίμενε ένα διαφορετικό άγνωστο και κατά πάσα πιθανότητα λιγότερο ενοχικό μέλλον. Επίσης πιθανότατα ένα μέλλον όχι από τα πολύ σκούρα αν και τίποτα δεν είναι σίγουρο υπό το αχνό φώς της λάμπας, στη Θεαγένους και Δράκοντος γωνία.